Ecumenical Humanism: ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Ο ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ ΚΑΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΕΡΑ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΑΤΑΞΙΚΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ
Το μανιακό κεφάλαιο, οι εξαγορασμένοι καλαμαράδες και οι υπηρέτες του αστοί πολιτικάντηδες οργανώνουν αλλεπάλληλες καταιγίδες παραπληροφόρησης και εξαπάτησης του κόσμου της Εργασίας στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται από τον αμερικανισμό και το σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος, για να μας πείσουν πως οι κακές επιδόσεις του καπιταλιστικού συστήματος οφείλονται σε κακούς πολιτικούς και σε κακούς οικονομολόγους. Γι’ αυτό βάλθηκαν να οργανώνουν ανοιχτά ή κλειστά, φανερά ή μυστικά, διεθνή ή περιφερειακά συμπόσια, συνέδρια και συσκέψεις, όπου σχεδιάζουν το αύριο της ανθρωπότητας στα μέτρα του αμερικανισμού, να συγκροτούν «επιτροπές σοφών» και διάφορα think tanks και να «προμηθεύουν τις κυβερνήσεις των προθύμων» με «σοφούς συμβούλους», τιμημένους με Νόμπελ, θητεύσαντες στα εργαλεία του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα, εκπαιδευθέντες στα διάφορα Harvard και στα MIT και προφανώς μετεκπαιδευθέντες στα σεμινάρια του State Department, της DIA και της CIA, για να μεταλαμπαδεύσουν λύσεις σε βάρος των εργαζόμενων, της Φύσης και της ανθρωπότητας. Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν που θέλουν να μας παρουσιάζουν, κι’ αυτό γιατί, σήμερα ο κόσμος πεινάει, η φύση καταστρέφεται και η ανθρωπότητα απειλείται, όχι γιατί ο πλούτος που παράγεται στον πλανήτη είναι λίγος, αλλά για τι ο πλούτος που παράγεται μοιράζεται, με τη βοήθεια των σκοταδιστικών θρησκειών, της αμάθειας, των άδικων ταξικών νόμων και των ιδιωτικών και κρατικών δυνάμεων καταστολής, άδικα στο βαθμό μάλιστα που το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού να σφετερίζεται το 85% του παγκόσμιου πλούτου, πράγμα που σημαίνει πως το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αναγκασμένο, να φυτοζωεί και να λιμοκτονεί με το 15% του παγκόσμιου πλούτου. Το γεγονός πως εκείνοι που έφεραν την ανθρωπότητα σ’ αυτή την κατάσταση, είτε με τις διδασκαλίες τους στα πανεπιστήμια, είτε ως σύμβουλοι του αμερικανισμού, είτε ως υπεύθυνοι και στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΟΟΣΑ κλπ., κλπ., ορίζονται σήμερα ως σοφοί θαυματοποιοί και σύμβουλοι κυβερνήσεων των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αρκετό για να μας κάνει να κατανοήσουμε τα σχέδια του αμερικανισμού και κατά συνέπεια ποια θα είναι η εξέλιξη της οικονομίας της κάθε χώρας ξεχωριστά και της ανθρωπότητας γενικότερα. Ο Γκορ Βιντάλ πάντως ζώντας και αναλύοντας την καθημερινότητα του αμερικανισμού προειδοποιεί την ανθρωπότητα με μια πρόσφατη δήλωσή του στο Time Online με τα παρακάτω λόγια: «Σήμερα η θρησκευτική μανία έχει μολύνει την πολιτική και η Αμερική έχει απομονωθεί τελείως…, η Αμερική δεν έχει καμία διανοητική κατηγορία πολιτών και σαπίζει αργά με σταθερό ρυθμό. Θα έχουμε μια στρατιωτική δικτατορία αρκετά σύντομα. Ο Ομπάμα θα πρέπει να εστιάσει στην εκπαίδευση των αμερικανών. Το πρόβλημά του είναι πως ο ίδιος είναι υπερβολικά μορφωμένος χωρίς να κατανοεί πόσο αμυδρά πνευματώδες και ανίδεο είναι το ακροατήριό του…» Ο Jeremy Rifkin μας λέει επίσης ότι: «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου…, υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε μας όρεξη και σπαταλάμε την απλοχεριά της Γης. Επιβραβεύουμε την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, ανταμείβουμε τον ισχυρό και περιθωριοποιούμε τον ευάλωτο, Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε ολόκληρη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου». Τώρα πως γίνεται οι αρχιτέκτονες του πνευματικού ευνουχισμού του αμερικανικού λαού και οι σχεδιαστές του αμερικανικού οράματος, δηλαδή του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, δηλαδή του «πολιτισμού του θανάτου» να θέλουν να σώσουν εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο, μόνο παραμυθιασμένοι και εξουσιομανείς πολιτικάντηδες μπορούν να το πάρουν στα σοβαρά. Αντίθετα οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που γνωρίζουν πως το πρόβλημα της σύγχρονης εποχής στην Ελλάδα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα, ή ένα πρόβλημα πολιτικής ηγεσίας , αλλά ένα πρόβλημα πολιτικό και στην ουσία του συστημικό της κοινωνίας και συνεπώς τη λύση του δεν θα τη δώσουν οι όποιοι τεχνοκράτες και οι πολιτικάντηδες, αλλά ο αγώνας για τη διάχυση της γνώσης και την κατανόηση της πραγματικότητας πως ο τεράστιος πνευματικός πλούτος που η ανθρωπότητα συσσωρεύει στην ιστορική διαδρομή της και που σήμερα εκφράζεται ως επιστήμη, με την έννοια της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, αλλά και ως υψηλή τεχνολογία, μπορούν, αν ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης που διαμορφώνει η αμάθεια, ο Φόβος και η κάθε μορφής Βία , να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να ανοίξουν καινούργιους ορίζοντες για ένα καλύτερο κόσμο . Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, στις αυριανές εκλογές, αυτός ο αγώνας μπορεί να εκφραστεί στις κάλπες με οποιοδήποτε τρόπο, ως αντιδεξιά-αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική επιλογή και από την επομένη των εκλογών ως αγώνας για τη μετεξέλιξη της κοινωνίας, από κοινωνία οπαδών και ψηφοφόρων, σε μια πνευματικά και οργανωτικά αυτονομημένη κοινωνία, που σκέπτεται και δρα στην κατεύθυνση της κατάργησης του κάθε καπιταλισμού και της κάθε ηγεμονίας, πράγμα που σημαίνει τη μετεξέλιξή της από μια ιδεολογικά και οργανωτικά πολυδιασπασμένη και γι’ αυτό οπαδοποιημένη-υποδουλωμένη κοινωνία, σε μια επαναστατική ενιαία αριστερή κοινωνία που οργανώνει σταδιακά την απελευθέρωσή της και οικοδομεί ένα καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο χωρίς αφεντικά και ηγεμόνες, έναν κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού . __________________
[1]Για μια διεξοδική ανάλυση βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009, σελίδες 67-107.
[1]RifkinJeremy, Το Ευρωπαϊκό Όνειρο. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβατο αμερικανικό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα2005, σελίδα 602 και επόμενες.
Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι οι όποιες σκέψεις διατυπώνονται εδώ δεν αφορούν μιαν εθνική Αριστερά· αφορούν την ευρωπαϊκή Αριστερά, αν είναι θεμιτός ένας τέτοιος όρος. Ουσιαστικά, οι σκέψεις αυτές παρακολουθούν την πορεία της Αριστεράς από πολλά χρόνια στην καθίζησή της έως το σημερινό κατάντημά της- την περίπου εξαφάνισή της.
Ας διευκρινίσω πρώτα όμως τι περιλαμβάνω σε αυτό που λέω Αριστερά· γιατί και οι όροι έχουν την ιστορικότητά τους- την ιστορία τους. Αριστερά ονομάζω, στο κομματικό- πολιτικό επίπεδο, ό,τι ονομάζουν έτσι στην Ευρώπη: από τα σοσιαλιστικά κόμματα και πέρα, μαζί με αυτά. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, δυτικές όπως λέμε, η διάκριση είναι Αριστερά- Δεξιά. Ας μου επιτραπεί να το πω με δικά μου λόγια: Αριστερά είναι ό,τι δεν είναι εναντίον της κοινωνίας, ό,τι έχει στραμμένο το βλέμμα σ΄ αυτήν, στους ανθρώπους· ό,τι καταστρώνει το πολιτικό πρόγραμμά του σύμφωνα με τα αιτήματα της κοινωνίας σε κάθε ιστορική στιγμή· αυτό το τελευταίο, το «σε κάθε ιστορική στιγμή», να το προσέξουμε - έχει μεγάλο πολιτικοϊδεολογικό βάρος.
Είναι, λοιπόν, πολλά χρόνια τώρα που αυτό το οποίο ονόμασα Αριστερά έχει όλο και μικρότερη απήχηση στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους- όχι μόνον με την ψήφο· μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη. Με την πτώση του Τείχους, του συμβόλου τής αναίμακτης- γιατί δεν το λέμε;- κατάρρευσης των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων αυτού που συλλήβδην ονομάσαμε «υπαρκτός σοσιαλισμός», τα γνωστά και σε αυτόν τον τομέα παπαγαλάκια αστραπιαία μίλησαν για τον «θάνατο του Μαρξ»! Τα παπαγαλάκια είχαν πείσει ακόμη και αριστερούς ότι γι΄ αυτό πρόκειται- πόσοι μαρξιστές είχαν τότε πει ότι αυτά τα συστήματα μόνο με τη διδασκαλία του Μαρξ δεν είχαν σχέση; Ποιος είχε τολμήσει να πει ότι δεν επρόκειτο για κοινοκτημοσύνες και κοινωνικοποιήσεις, αλλά για άγριο γραφειοκρατικό κρατικό καπιταλισμό; για ό,τι δηλαδή ήταν αντίθετο με αυτά που ζητούσε ο Μαρξ;
Στο σημείο αυτό, λοιπόν, άρχισαν να ανθούν οι διάφορες, μαρξικές τάχα μου, αποδομήσεις, οι διάφοροι μεταμοντερνισμοί και τα παρόμοια. Την ώρα που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής επανάστασης άρχιζε να δημιουργεί εντελώς διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, μια διαφορετική κοινωνία.
Πιστεύω ότι εκεί ακριβώς, σε εκείνην την ιστορική ανατροπή, τα απομεινάρια από ό,τι θα μπορούσε να λέγεται κομμουνιστικό, αριστερό, έχασαν τον μπούσουλα: στην παραζάλη του ό,τι από τα παλαιά συστήματα δεν πέρασε αυτομάτως στην απέναντι όχθη, δηλαδή το μικρότερο κομμάτι, στην προσπάθειά του να ανασυγκροτήσει έναν αριστερό λόγο- να μην παραδοθεί πλήρως- έχασε τα βήματα της Ιστορίας· αυτή έτρεξε πολύ πιο γρήγορα.
Έτσι άρχισε η καθίζηση· οι όποιες προσπάθειες ανανέωσης, προσαρμογής, διαμόρφωσης ενός σύγχρονου αριστερού λόγου επιχειρήθηκαν με παλαιά υλικά και αναμείχθηκαν στη δίνη των κοινοβουλευτικών προοπτικών προτού μορφοποιηθούν. Και, δυστυχώς, χωρίς να συναντηθούν με την κοινωνία- η κοινωνία δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Για να παρακολουθούμε τώρα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με τη δημοκρατική- επαναστατική παράδοση που όλοι ξέρουμε να τις διαχειρίζονται- και να τις μεταχειρίζεται- οι μπερλουσκόνηδες, οι σαρκοζήδες και οι μπαρόζοι- ή μήπως και οι «βλαστοί»; Όλοι μιλούν για συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Σύμφωνοι! Πότε θα ψάξουμε πώς έγινε αυτή; Πότε θα ερευνήσουμε και θα μελετήσουμε το γιατί; Κι αν βρούμε ότι η απουσία της Αριστεράς είναι η μία τουλάχιστον από τις κύριες αιτίες;
Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι Αριστερά αν το βλέμμα της δεν ξεκινάει από την κοινωνία και δεν μένει καρφωμένο εκεί· αν δε γνωρίζει με ποια κοινωνία έχει να κάνει και δεν έχει πρόγραμμα που να προωθεί την ανάπτυξή της· αν δεν έχει συλλάβει την ταχύτητα της Ιστορίας σήμερα. Χρειάζεται νέα Αριστερά· και το νέο δεν χτίζεται ποτέ στέρεα με παλαιά υλικά.
Ίσως μερικοί σκεφτούν ότι μιλώ για τη δική μας Αριστερά και αυτά που συμβαίνουν με Συνασπισμό- ΣΥΡΙΖΑ· όχι. Μπορεί να είναι αφορμή· γιατί αυτά που γίνονται στη δική μας Αριστερά, η σύγκρουση, μακάρι να γίνονταν συχνότερα και σκληρότερα· αρκεί η βάση τους να ήταν ιδεολογική - ο ίδιος βλέπω και ολίγη τέτοια στο βάθος. ______________________
Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σωστά ξαναθέσατε το Δίλημμα: «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;»
Απόδειξη της ορθότητας είναι από μόνο του το γεγονός της λυσσαλέας αντίδρασης του κόμματος της καπιταλιστικής παρακμής, του κόμματος της αμόρφωτης και αντιδραστικής Δεξιάς, πέρα από το γεγονός της απόλυτης και καθολικής αποτυχίας και παρακμής του ίδιου του Καπιταλισμού, η οποία παρακμή οδηγεί αναγκαστικά την Ανθρωπότητα στην αναζήτηση αντικαπιταλιστικής εναλλακτικής Πρότασης και Προοπτικής.
Το ερώτημά μας είναι:
Σοσιαλισμός Ναι, αλλά Ποιος Σοσιαλισμός;
Και πιο συγκεκριμένα, εσείς ποιόν Σοσιαλισμό προτείνετε;
Α. Το "Σοσιαλισμό της Αγοράς", της Οικονομικής Ολιγαρχίας και της μίζερης αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας, ένα «σοιαλκαπιταλισμό» δηλαδή, τύπου Σοσιαλδημοκρατίας, που αποδείχτηκε η μεγαλύτερη απάτη;
Β. Το Σοσιαλισμό της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, και της «Δικτατορίας του Προλεταριάτου», τύπου «πρώην υπαρκτού Σοσιαλισμού»; (ΕΣΣΔ, Αλβανία, Κίνα, Κούβα κλπ), τον οποίο απέσυρε η ίδια η ιστορία;
Γ. Το Σοσιαλισμό της κοινωνικοποίησης των Μέσων παραγωγής και κάθε μορφής Εθνικού Πλούτου, της Οικονομικής Αυτοδιαχείρισης της Εργασίας και της Άμεσης Δημοκρατίας, που καταργεί με τη διαδικασία του «Σοσιαλιστικού Μετασχηματισμού» ολοκληρωτικά και τελεσίδικα τον Καπιταλισμό, ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα και οδηγεί στην Αταξική Κοινωνία των Δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και στον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό;
Για να αποκτήσει ξανά νόημα το Δίλημμα, "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ", πρέπει να υπάρξει διευκρίνιση, διαφορετικά ο καθένας θα καταλαβαίνει ότι θέλει κάτω από την έννοια Σοσιαλισμός, ο Λαός θα αποστασιοποιείται από παρόμοιες ασαφείς προτάσεις και ο Καπιταλισμός θα συνεχίσει κάνει τη δουλειά του, να καταστρέφει, δηλαδή, το περιβάλλον, να απαξιώνει την Ανθρωπότητα, να αποδεκατίζει Λαούς, να ισοπεδώνει Πολιτισμούς, να απειλεί την ίδια τη ζωή και να ολοκληρώνει τη Βαρβαρότητά του.
Ποια είναι η δική σας πρόταση. Ποιόν Σοσιαλισμό προτείνετε στον Ελληνικό Λαό και στον υπόλοιπο κόσμο, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αντίστοιχα;
Ποια είναι η δική σας αλήθεια;
Ποιος είναι τελικά ο δικός σας Σοσιαλισμός;
Κάθε παράταση αυτής της ασάφειας και κάθε γενικόλογη τοποθέτηση "περί δημοκρατίας και σοσιαλισμού" εξυπηρετεί αντικειμενικά τις δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και αποπροσανατολίζει τους Λαούς.
Είμαστε βέβαιοι πως κατανοείτε την κρισιμότητα να υπάρξει επιτέλους απάντηση στο ερώτημα, γι' αυτό και περιμένουμε με ενδιαφέρον την απάντησή σας.
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Μιά γειτονιά και μιά συνοικία όνειρο. Αρχιτεκτονική για ανθρώπους. Η συνοικία Brondby έξω από την Κοπενχάγη της Δανίας. (Περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ, 946/31.05.2009)
ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ
*
Γράφει ο Κώστας Λάμπος*
Έγινε πρόσφατα, 12 Μάη 2009, το «Συμπόσιο Αθηνών» με θέμα: «Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ», με κύρια ομιλήτρια τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ[1]. Το συμπόσιο άνοιξε ο Πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» Γιώργος Παπανδρέου, περιγράφοντας ένα «Προοδευτικό Μοντέλο για την Ευρώπη». Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Φελίππε Γκονζάλες και ο Μάσιμο Νταλέμα.
Ας δούμε μερικές θέσεις για να κατανοήσουμε ταιδεολογικά αδιέξοδα και κατά συνέπεια το μύθο της Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα μύθο τον οποίο διατηρεί ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου μονοπωλιακού Κεφάλαιου, για να κατασκευάζει κάθε τόσο «εναλλακτικές προοδευτικές λύσεις», όταν οι δεξιές κυβερνήσεις οδηγούν με την πολιτική της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης τις κοινωνίες σε αντικαπιταλιστικές εξεγέρσεις.
α. «Οι Λαοί δεν εμπιστεύονται την Ευρώπη» και προφανώς εννοεί πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν εμπιστεύονται τη φιλοσοφία, τη δομή και τη λειτουργία της συγκεκριμένης «Ευρωπαϊκής Ένωσης», όπως αυτή, δεκαετίες τώρα, διαμορφώνεται - συνδιαμορφώνεται στα διάφορα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τις νεοφιλελεύθερες δεξιές-κεντροδεξιές κυβερνήσεις που εκφράζονται κύρια από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, αλλά και από τις, επίσης νεοφιλελεύθερες, λεγόμενες κεντροδεξιές-σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις οι οποίες εκφράζονται από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το γεγονός πως η Ρουαγιάλ χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση «κοινότητα πεπρωμένου» σημαίνει μάλλον πως οι δυνάμεις της Εργασίας πρέπει να δεχτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου ως μοίρα τους.
β. «Η κρίση που διερχόμαστε είναι ηθική και πολιτιστική», εννοώντας προφανώς πως αυτή η κρίση, ως «ηθική και πολιτιστική» περιορίζεται στο εποικοδόμημα και όχι στο οικοδόμημα, δηλαδή στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα που αφήνει να εννοηθεί πως φταίνε οι δεξιές κυβερνήσεις και όχι ο καπιταλισμός και το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο, θέση που παραπέμπει στη Χίμαιρα του πολιτικαντισμού του τύπου, «εμείς οι ‘σοσιαλιστές’ μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό αποτελεσματικότερα και εντιμότερα από τους νεοφιλελεύθερους της Δεξιάς»
γ. «Οι σοσιαλιστές θα ξαναβρούν την ενότητά τους και θα δώσουν νέες αξίες», πράγμα που σημαίνει πως η Ρουαγιάλ ελπίζει και αισιοδοξεί ότι ξεπεράστηκαν οι αιτίες που διάσπασαν την Αριστερά στις αρχές του 20ου αιώνα και συνεχίζουν να τη διασπούν και σήμερα, γιατί κάποιοι εγκατάλειψαν την αντικαπιταλιστική πάλη της κοινωνίας με όραμα το Σοσιαλισμό των Εργαζόμενων και προτίμησαν να υπηρετήσουν τον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ή τον κρατικομονοπωλικαό καπιταλισμό, ως πρώην «υπαρκτό σοσιαλισμό».
δ. «Η Αριστερά της συμμετοχικής δημοκρατίας, οφείλει να αγωνίζεται για μια ‘δίκαιη τάξη’, την ’κοινωνική συμφιλίωση’, την ‘κοινωνική αρμονία", φαίνεται να είναι το ‘σοσιαλιστικό’ όραμα της Ρουαγιάλ και της Σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς ωστόσο να μας λέει με ποιο τρόπο η σημερινή απαξιωμένη και γελοιοποιημένη Σοσιαλδημοκρατία θα καταφέρει, πράγμα που δεν το κατάφερε ολόκληρο τον 20 αιώνα, να συμφιλιώσει το Κεφάλαιο με την Εργασία, και να επιβάλλει μια δίκαιη τάξη και την κοινωνική αρμονία, χωρίς να καταργεί το Κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση στα πλαίσια της οποίας η καπιταλιστική ηθική ταυτίζεται με την εκμετάλλευση μέχρι εξαθλίωσης της Εργασίας και κατά συνέπεια της εργαζόμενης κοινωνίας. Κάτι τέτοιο μόνο πολιτικοί φακίρηδες μπορούν να το υποσχεθούν στο τσίρκο που ονομάζεται «αστική Δημοκρατία», όπου το Κεφάλαιο με τους νόμους που επιβάλλει και με το πολιτικό χρήμα κανονίζει το ρυθμό στον οποίο χορεύουν τα πολιτικά κόμματα και το «πολιτικό προσωπικό» τους.
ε. «Πρέπει να βάλουμε περισσότερη δημοκρατία στην παγκοσμιοποίηση…, η αριστερά έχει πολιτική ευθύνη, πρέπει να κάνουμε τον κόσμο να καταλαβαίνει και να μην φοβάται την παγκοσμιοποίηση. Αν αποδώσει στην παγκοσμιοποίηση τα χαρακτηριστικά του δαίμονα, τότε αυτόματα θα ενισχυθεί ο εθνικισμός». Έτσι λοιπόν αντιλαμβάνεται η Σοσιαλδημοκρατία την Αριστερά. Σαν μια δύναμη που θα προσφέρει ‘δημοκρατικό άλλοθι’ στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, γιατί διαφορετικά ‘θα ενισχυθεί ο εθνικισμός’. Με αυτό όμως το επιχείρημα η Σοσιαλδημοκρατία ως πολιτικός φακίρης εξαφάνισε το Σοσιαλισμό από το καπέλο της αστικής δημοκρατίας, αφού στην ιδεολογία της δεν υπάρχει παρά μόνο παγκοσμιοποίηση ή εθνικισμός.
Ας δούμε και μερικές από τις βασικές θέσεις του Προέδρου της ‘Σοσιαλιστικής Διεθνούς’ και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου[3], ως του πιο έγκυρου εκφραστή της παγκόσμιας Σοσιαλδημοκρατίας, για να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο και την αιτία διατήρησης του τυμπανιαίου πτώματος που λέγεται ‘Σοσιαλιστική Διεθνής’.
α. «Η πρόκληση σήμερα είναι πρόκληση Δημοκρατίας. Για την ποιότητα της Δημοκρατίας σε αναπτυγμένες χώρες, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, ή τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών σε αναπτυσσόμενες χώρες, για τη γνήσια εκπροσώπηση, συμμετοχή και φωνή των πολιτών μας». Είναι προφανές πως ο Παπανδρέου μιλάει για την αστική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία στα πλαίσια της οποίας το Κεφάλαιο ασκεί την ταξική δικτατορία του νοθεύοντας τόσο τη Δημοκρατία του, ώστε να γίνεται λόγος για κακής ποιότητας της Δημοκρατίας και την ανάγκη αποκατάστασης της ποιότητάς της. Βέβαια το πρόβλημα της ποιότητας της αστικής Δημοκρατίας ήταν πάντα ένα σοβαρό ζήτημα για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αλλά ως συνθήκη ανάπτυξης της γνώσης και των αγώνων για το πέρασμα της κοινωνίας από τον καπιταλισμό της μισθωτής σκλαβιάς στο σοσιαλισμό της άμεσης αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, για το πέρασμα δηλαδή στην Άμεση Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Αντίθετα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται πως θεωρεί τον καπιταλισμό μοίρα της ανθρωπότητας και συνεπώς θεωρεί την αστική Δημοκρατία σαν το διαχρονικό, το υπεριστορικό και συνεπώς το μόνιμο μοντέλο διακυβέρνησης και γι’ αυτό μιλάει για βελτίωση της ποιότητάς του, που προφανώς κάποιοι τη νοθεύουν. Το κακό είναι πως πιστεύει ότι «με τη συμμετοχική παρουσία εργαζομένων, πολιτών σε επιχειρήσεις» ή «με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις διαβουλεύσεις…, στην εκλογή του Προέδρου της (Ευρωπαϊκής) Επιτροπής (COMMISSION) άμεσα από τους πολίτες», ή «με πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα», θα καταφέρει η Σοσιαλδημοκρατία να μετασχηματίσει την αστική Δημοκρατία σε «Συμμετοχική Δημοκρατία», χωρίς να καταργήσει τον καπιταλισμό.
β. «Η επαναφορά του πολίτη δεν σημαίνει να επιλέξουμε μεταξύ αγοράς και κράτους, αλλά να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη. Διότι έχουμε αρνητικά παραδείγματα και για τη λειτουργία του κράτους και για τη λειτουργία της αγοράς…, γι’ αυτό θέλουμε τη συμμαχία και των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας… Αυτή είναι η έννοια της συμμετοχικής Δημοκρατίας». Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι σαφής ως προς το ρόλο της αγοράς και του κράτους, ρόλο που μπορούν οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί να τον θέσουν ‘ στην υπηρεσία του πολίτη». Είναι όμως πολύ ασαφής όταν εμφανίζει ως δίπολο αντιθέσεων την αγορά και το κράτος, γιατί στον καπιταλισμό αγορά και κράτος δεν είναι παρά οι όψεις του ίδιου καπιταλιστικού νομίσματος. Έτσι ο Παπανδρέου φαίνεται να παραγνωρίζει, ή να αποκρύπτει το γεγονός πως η βασική αντίθεση στον καπιταλισμό είναι η αντίθεση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, δηλαδή μεταξύ Κεφαλαίου και Κοινωνίας και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης μεταξύ Κεφαλαίου και Ανθρωπότητας, γι’ αυτό και οραματίζεται τη Συμμετοχική Δημοκρατία του ως ‘συμμαχία μεταξύ των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας’, κάτι, δηλαδή, σαν συμμαχία μεταξύ αρνιών που τρώνε χόρτα και λύκων που τρώνε αρνιά.
γ. «Θεωρώ ότι το στοίχημα για την ανθρωπότητα πραγματικά είναι, ή θα πάμε σε Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμό, ή θα πάμε σε βαρβαρότητα. Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις, με τις οποίες αισθάνονται συμμέτοχοι οι πολίτες, ή θα αναζητήσουν οι λαοί μας, οι πολίτες μας, νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία… Το όραμα για μια νέα Ευρώπη….είναι να εξανθρωπίσει την παγκοσμιοποίηση…». Ως συνεπής σοσιαλδημοκράτης ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εμφανίζει ως συνώνυμα την αστική Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό, γιατί οι σοσιαλδημοκράτες το Σοσιαλισμό τον θέλουν μέσα στον καπιταλισμό, είτε ως «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», είτε ως «Σοσιαλισμό της αγοράς», γι’ αυτό και ποτέ δεν κατάγγειλαν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα συνολικά και ποτέ δεν μίλησαν για το Σοσιαλισμό σαν ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που καταργεί το Κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση το οποίο διασπά την κοινωνία σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε δυό ασυμβίβαστες και εχθρικές κοινωνικές τάξεις. Γι’ αυτό και αποσυνδέει την καπιταλιστική βαρβαρότητα από την καπιταλιστική αστική Δημοκρατία και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, για να απενοχοποιήσει την αστική Δημοκρατία και την παγκοσμιοποίηση και να τις εμφανίσει ως αντίπαλο πόλο της βαρβαρότητας, εμφανίζοντας μάλιστα τους ‘λαούς και τους πολίτες να επιλέγουν φονταμενταλισμούς, αυταρχισμούς, απολυταρχισμούς, κρίσεις, συγκρούσεις και βία, δηλαδή ως υπεύθυνους για την τρέχουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα με την οποία το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση και τον αμερικανισμό.
δ. Κι’ ενώ ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, διαπιστώνει, όπως άλλωστε και ο κάθε πολίτης που βλέπει γύρω του, σκέπτεται και στοχάζεται ένα καλύτερο κόσμο, ένα κόσμο χωρίς Φόβο, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς βία και χωρίς την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ότι «η ανθρωπότητα σήμερα, η Ευρώπη, εμείς έχουμε θεωρητικά τις δυνατότητες, τα εργαλεία, την τεχνολογία, τη γνώση, τον τεράστιο οικονομικό πλούτο που είδαμε με τα πακέτα σωτηρίας των τραπεζών. Έχουμε λοιπόν όλα αυτά για να λύσουμε τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας», καταλήγει, ευθυγραμμιζόμενος απόλυτα με τις οδηγίες-αποφάσεις της τελευταίας συνόδου των G20, για τον ‘εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης’, να προτείνει: «Εμείς οι Σοσιαλιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικούμε μια ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη ‘πράσινη ανάπτυξη’ που θα κάνει την Ευρώπη ανταγωνιστική μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία… Ζητάμε την διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων…, απαιτούμε μια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα βάλει τέλος στους φορολογικούς παράδεισους…, προτείνουμε ένα συμπληρωματικό Σύμφωνο, παράλληλα με το Σύμφωνο Μάαστριχτ» και μια πολιτική αλλαγή , όπως αυτή «που έγινε πρόσφατα στις ΗΠΑ με τον Πρόεδρο Ομπάμα…σε μια Αμερική που αρχίζει να διαμορφώνει μια πιο προοδευτική ατζέντα…, (προφανώς γιατί πιστεύei πως),η παγκοσμιοποίηση ανοίγει νέους δρόμους, όχι μόνο οργάνωσης του κεφαλαίου, αλλά οργάνωσης και των πολιτών».
Αυτή η φλυαρία για πράσινη ανάπτυξη του καπιταλισμού, για καλό καπιταλισμό και καλή παγκοσμιοποίηση που χρειάζονται μόνο λίγο σοσιαλδημοκρατικό ‘εξανθρωπισμό’, για έλεγχο του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου από τους επαγγελματίες πολιτικούς, τις κρατικές ρυθμιστικές και ελεγκτικές αρχές και για περιορισμό των γεωγραφικών και κοινωνικών ανισοτήτων, είναι επικίνδυνες αφέλειες, αν δεν είναι δουλειά επαγγελματιών πολιτικάντηδων και συνεπώς σκόπιμη παραπλάνηση του κόσμου της δουλειάς. Όποιος όμως ξεχνάει, (επειδή πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τον καπιταλισμό χωρίς να καταργήσει το Κεφάλαιο, ή υποκρίνεται κάτι τέτοιο, επειδή τον ενδιαφέρει η εξουσία για την εξουσία), πως στον καπιταλισμό κουμάντο κάνει το Κεφάλαιο και όχι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και με κούφια λόγια υπόσχεται πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας, θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να υποστεί τη σκληρή αντικειμενική πραγματικότητα και τον εξευτελισμό από το Κεφάλαιο, αλλά και την περιφρόνηση της κοινωνίας που της έκρυψε την αλήθεια και την εξαπάτησε.
Είναι αλήθεια πως κάποιοι ευαγγελίστηκαν τη Νέα Σοσιαλδημοκρατία και πολλοί πίστεψαν πως με το Γιώργο Παπανδρέου στο τιμόνι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κάτι μπορεί να αλλάξει ώστε να σταματήσει αυτή καθολική παρακμή που προκαλεί συνειδητά και συστηματικά το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του. Οι τελευταίες σύνοδοι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως και το Συμπόσιο των Αθηνών, όμως, απόδειξαν πως η κάθε τοπική κοινωνία, η Ευρώπη και η Ανθρωπότητα συνολικά δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα πιά από το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας. Η σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σύγχρονη παραδοσιακή Αριστερά δεν μπορούν να υπερβούν τον αστικό, ελίτικο ηγετικό-πρωτοποριακό εαυτό τους και τις πολλαπλές εξαρτήσεις τους από εξωθεσμικά και από συντεχνιακά κέντρα εξουσίας και να εξελιχθούν σε μια σύγχρονη Αντικαπιταλιστική-Ουμανιστική Αριστερά, τα οράματα της οποίας θα μπορούσαν να επανατροφοδοτήσουν την ταξική, κοινωνική και οικουμενική συνείδηση-αυτοπεποίθηση της πλειοψηφίας κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ανατροπή του Καπιταλισμού και την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου.
Κάποια στιγμή ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν χρειάζονταν την ψήφο της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή συνυποψήφιό του για την προεδρεία του ΠΑΣΟΚ ένοιωσε την ανάγκη να μιλήσει και «για μια Αριστερά που θα δημιουργεί ένα νέο δρόμο για την ανάπτυξη…, με σοσιαλιστική προοπτική… Μια Αριστερά του Ουμανισμού…»[4]. Ήταν η στιγμή που κάποιοι καλοπροαίρετοι «παπανδρεϊκοί» πίστεψαν πως ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπασε τις όποιες εξαρτήσεις του, έκανε την προσωπική του υπέρβαση και δίνει το προσωπικό του ραντεβού με τη σύγχρονη ιστορία και το μέλλον της ανθρωπότητας. Φαίνεται όμως πως το ραντεβού που ο Γιώργος Παπανδρέου επιδίωκε και επιζητεί είναι αυτό με την εξουσία της ‘καλύτερης’ διαχείρισης του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού. Ένα ραντεβού με το Κεφάλαιο και θεατή την κοινωνία και την ανθρωπότητα. Μέχρι οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα να αποφασίσουν να καταργήσουν το Κεφάλαιο, να αυτοκυβερνώνται και να κάνουν πραγματικότητα τον Οικουμενικό Ουμανισμό.
Σε μια ανθρωπότητα που τα 5/6 των μελών της λιμοκτονούν, στερούνται των βασικών δικαιωμάτων τους και ζουν μια ζωή που προσβάλει την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή τους, γιατί ο καπιταλισμός παράγει όπλα και συστήματα εξουσιασμού και κυριαρχίας και όχι αγαθά ευημερίας και ειρήνης, είναι αναγκαία μια νέα αντίληψη για τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ανθρωπότητα και για το μέλλον τους. Είναι αναγκαία μια αντίληψη που θα ρίχνει τους προβολείς της πέρα από τον καπιταλισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και τον καρτικομονοπωλιακό καπιταλισμό, γνωστό και ως τριτοτεαρτοδιεθνιστικό «σοσιαλισμό» και θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού και για την οικοδόμηση ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που θα στηρίζεται στο σύγχρονο Ανθρωπισμό, στην Άμεση Δημοκρατία και στην Οικουμενική Ειρήνη και θα διαμορφώνει σταδιακά ένα καλύτερο κόσμο κι’ ένα καινούργιο πολιτισμό, τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[5].
Προϋπόθεση γι’ αυτό το βήμα της ανθρωπότητας είναι η απαγκίστρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από τους σκοταδιστικούς μύθους και από όλες τις εξουσιαστικές ιδεολογίες του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού Κεφάλαιου. Στο βαθμό που θα συμβαίνει αυτό στον ίδιο βαθμό θα μπαίνει στο προσκήνιο η ίδια η συνειδητή και θεσμικά συγκροτημένη κοινωνία, δηλαδή η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», και όχι η αγελοποιημένη «κοινωνία των πολιτών… μας»[6], όπως θέλουν την κοινωνία το Κεφάλαιο και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, οπότε και στον ίδιο βαθμό θα απομακρύνεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της θα οικοδομείται ο Ουμανισμός ως Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και ως Αταξική Κοινωνία.
[1] Και όχι η Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας Μαρτιν Ντελόρ-Ομπρί. Γιατί αλήθεια;
[4] Παπανδρέου Γιώργος, Συνέντευξη στην Εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 13-14.10.2007.
[5]. Λάμπος Κώστας, Από τον Ευρωπαϊκό Ουμανισμό στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό;, www.monthlyreview.gr 15.05.2009
[6] «Η άποψη του παλιού υλισμού είναι η κοινωνία των πολιτών, η άποψη του καινούργιου υλισμού είναι η ανθρώπινη κοινωνία, η κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», Μάρξ Καρλ, Θέσεις για τον Φόιερμπάχ.
"Το ξεπέρασμα του 'θεού' είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού...Το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού... (και τα δυό) αναγκαία προϋπόθεση για το θετικό Ουμανισμό" , Χειρόγραφα 1844
ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ, η "Κόκκινη Ρόζα"
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΕΨΙΛΟΝ", τεύχος 946/31.05.2009
σας καλωσορίζουμε στο διάλογο για ένα νέο ουμανισμό
Η "Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό" είναι ένας ανοιχτός κύκλος σκεπτόμενων πολιτών που: α. αγωνιούν για την πορεία της χώρας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ανθρωπότητας συνολικά , για την πορεία προς τη βαρβαρότητα, β. δεν έχουν ψευδαισθήσεις για τις προθέσεις και τις 'δυνατότητες' του μανιακού καπιταλισμού, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του ηγεμονικού αμερικανισμού, γ. δεν εμπνέονται πιά από τα απατηλά και τα αποτυχημένα σοσιαλδημοκρατικά και ιστορικά ξεπερασμένα τριτοτεταρτοδιεθνιστικά 'υποδείγματα' , δ. επαναφέρουν για συζήτηση προτάγματα, όπως ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΝΕΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ, ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ, ή ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ κ.ά. , ε. προσκαλούν κάθε ενδιαφερόμενο να πάρει μέρος σ' αυτόν το διάλογο, το βάθεμα και το πλάτεμα του οποίου, είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη διαμόρφωση μιάς νέας αντίληψης και μιάς νέας οικουμενικής συνείδησης, προϋποθέσεις αναγκαίες για τη σύλληψη, το σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός καλύτερου κόσμου. Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό. Κώστας Λάμπος Δημήτρης Πράτσος Γρηγόρης Βαλλιάνος Μιχάλης Μπερδελής Αλέξανδρος Μάντζαρης Σταύρος Κυριαζής
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΛΛΑ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ
"Τα δικαιώματα της ανθρωπότητας σταματούν εκεί όπου η άσκησή τους θέτει σε κίνδυνο τα δικαιώματα των άλλων ειδών». Κλοντ Λεβί-Στρος
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΑΝ
"Αγωνιζόμαστε για ένα 'σοσιαλισμό στην οικοδόμηση του οποίου, ΔΕΝ ΘΑ, εμπεριέχται ο κίνδυνος αντιστροφής της πορείας, ο κίνδυνος επιστροφής στον καπιταλισμό'. Αγωνιζόμαστε για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Σοσιαλισμό της 'κοινωνικοποιημένης Ανθρωπότητας' και της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας".
Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
ΤΟ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑΝ ΠΑΙΔΙΑ. ΣΤΑ ΚΑΓΓΕΛΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΑΡΓΑ ή ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΙΔΕΟΔΕΣΜΕΣ. ΟΣΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟ ΜΑΚΡΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΙ' ΕΣΕΙΣ
"ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ", ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ. "ΕΓΩ ΤΙ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ;"
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ
" Η φύση μεταβαίνει συνεχώς από τα άψυχα στα ζώα, διαμέσου των ζώντων που δεν είναι ζώα με αποτέλεσμα τα συγγενή μεταξύ τους να φαίνεται ότι διαφέρουν ελάχιστα ".Αριστοτέλης.
Προσπαθούμε να δώσουμε μορφή και περιεχόμενο στην Ουτοπία, γιατί αρνούμαστε την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Είμαστε ουμανιστές σοσιαλιστές. * Με τις καλύτερες ευχές για ένα αισιόδοξο, αγωνιστικό και δημιουργικό 2008. Κώστας Λάμπος Δημήτρης Πράτσος Γρηγόρης Βαλλιάνος Μιχάλης Μπερδελής Αλέξανδρος Μάντζαρης Σταύρος Κυριαζής
Για Μένα
ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΜΠΟΣ
ΑΘΗΝΑ, Greece
Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό που εκπροσωπείται από τον Κώστα Λάμπο, είναι ένας κύκλος ατόμων που αγωνιά για το μέλλον της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου ολόκληρου και αγωνίζεται ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και σε κάθε μορφής σκοταδισμού και εξουσίας, για Άμεση Δημοκρατία, Αταξική Κοινωνία και Οικουμενικό Ουμανισμό.
